Ο Εουσέμπιο δεν ήταν ένας απλός επιθετικός, αλλά ένας δεινός σκόρερ με ταχύτητα, σπουδαία τεχνική, αθλητικό σώμα, δύναμη, αλλά και ένα εκπληκτικό δεξί πόδι για σουτ. Όλες αυτές οι αρετές του, τον οδήγησαν σε ένα ρεκόρ/στατιστικό που όμοιο του δεν υπάρχει… Ο Εουσέμπιο σκόραρε 733 γκολ σε 745 αγώνες!

Η Σπουδαία καριέρα του Εουσέμπιο με τη Μπενφίκα.

Ο “Μαύρος Πάνθηρας” αγωνίστηκε σε εννέα συνολικά ομάδες, όμως ο ίδιος αναδείχθηκε μέσα από την ομάδα της Μπενφίκα, στην οποία έπαιξε για 15 χρόνια (1960-1975) σκοράροντας 319 ολόκληρα γκολ σε μόλις 313 αγώνες για το πρωτάθλημα Πορτογαλίας. Παράλληλα έγινε ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην ομάδα των “Αετών”, οδηγώντας τους στη κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1962.

Στο μεγάλο τελικό μάλιστα, η Μπενφίκα νίκησε τη Ρεάλ Μαδρίτης με σκορ 5-3, με τον Εουσέμπιο να σκοράρει δύο γκολ για την ομάδα του, να της χαρίζει τον τίτλο, αλλά και να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση για τη Χρυσή Μπάλα της ίδιας χρονιάς, το 1962.

Ο “Μαύρος Πάνθηρας” έλαμψε και με τη Πορτογαλία.

Σπουδαία καριέρα, ο Εουσέμπιο σημείωσε και με την Εθνική Πορτογαλίας. Φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο για 12 χρόνια (1961-1973), έλαβε μέρος σε 64 αγώνες και σκόραρε 41 συνολικά γκολ. Μάλιστα, το 1966, στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας, οδήγησε την ομάδα του, τη Πορτογαλία, στα ημιτελικά της διοργάνωσης, όπου τελικά κατέκτησε τη τρίτη θέση.

Σε προσωπικό επίπεδο, κατέκτησε επίσης τα σπουδαιότερα βραβεία.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Εουσέμπιο κατέκτησε τις ύψιστες τιμές ως ποδοσφαιριστής. Αρχικά, κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα, το έτος 1965. Ενώ ακόμα δυο χρονιές, 1962 και 1966, έφτασε στη δεύτερη θέση του θεσμού. Κατέκτησε επίσης το Χρυσό Παπούτσι, το 1968, στη πρώτη χρονιά του θεσμού, όντας ο πρώτος σκόρερ σε όλη την Ευρώπη. Κατέκτησε 11 πρωταθλήματα με τη Μπενφίκα, στα 7 εκ των οποίων αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.

Ο σπουδαίος Εουσέμπιο “κρέμασε” τα παπούτσια του το 1979, ενώ έφυγε από τη ζωή στις 5 Ιανουαρίου 2014, περνώντας για πάντα στο Πάνθεον του Παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Για περισσότερες Ποδοσφαιρικές Ιστορίες, μπορείτε να επισκεφθείτε την ειδική ενότητα της ιστοσελίδας μας “STORIES”.

The post Εουσέμπιο: Ο “Μαύρος Πάνθηρας” από τη Πορτογαλία appeared first on Sportgun.gr.

Ο Φορλάν, ο οποίος σταμάτησε από την ενεργό δράση το 2018 και από την Εθνική της πατρίδας του 3 χρόνια νωρίτερα, το 2015, ήταν ένας ταλαντούχος και δημιουργικός ποδοσφαιριστής.

Ένας γρήγορος, έξυπνος και ολοκληρωμένος επιθετικός, που είχε πάντα τα μάτια του στο γκολ και μπορούσε να παίξει σε οποιαδήποτε θέση στην επίθεση.

Εκτός από δεινός εκτελεστής, τα στατιστικά και γκολ του οποίου θα δούμε στη συνέχεια του άρθρου, ο Φορλάν μπορούσε να παίξει κρυφός επιθετικός, είχε πολύ βοηθητικό ρόλο όταν η ομάδα έπαιζε με δυο μπροστά, μπορούσε να παίξει και πλάγια στα φτερά, ακόμα και μεσοεπιθετικός.

Οι διαφορετικές θέσεις που έπαιρνε μέσα στον αγωνιστικό χώρο, τον έκαναν εκτός από σκόρερ και πασαδόρο, αφού διοχέτευσε δεκάδες ασίστ στη καριέρα του εκτός από το να σκοράρει ο ίδιος.

Χρησιμοποιούσε και τα δυο πόδια, δεξί-αριστερό, ήταν εξαιρετικός και αποτελεσματικός στις στημένες φάσεις, ενώ αποτελούσε και σπεσιαλίστα εκτελέσεων πέναλτι, τα οποία αναλάμβανε σχεδόν σε όλη του τη καριέρα.

Οι ομάδες που αγωνίστηκε ο Ντιέγκο Φορλάν και τα σπουδαία Στατιστικά του.

Ο Φορλάν αγωνίστηκε σε 10 ομάδες, 8 διαφορετικές χώρες και πρωταθλήματα και σκόραρε γκολ με καθεμία από αυτές.

Ξεκίνησε τη καριέρα του στην Ιντεπεντιέντε της Αργεντινής, αγωνίστηκε στα 3 μεγάλα πρωταθλήματα, Αγγλίας (Πρέμιερ Λιγκ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), Ισπανίας (Λα Λίγκα – Βιγιαρεάλ και Ατλέτικο), Ιταλίας (Ίντερ Μιλάνου), ενώ για δυο χρόνια πέρασε από τις διοργανώσεις Ιαπωνίας (Τσερέζο Οζάκα), Ινδίας (Μουμπάι) και Χονγκ-Κονγκ (Κίτσι).

Σε 525 συμμετοχές, σκόραρε 222 γκολ (τα περισσότερα – 128 στην Ισπανία), ενώ ακόμα και στο τέλος της καριέρας του σκόραρε με όλες τις ομάδες που αγωνίστηκε.

Σε συλλογικό πάντα επίπεδο, κατέκτησε το τίτλο της Πρέμιερ Λιγκ με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Κύπελλο Αγγλίας επίσης με τους “Κόκκινους Διαβόλους”, κατέκτησε το Europa League με την Ατλέτικο Μαδρίτης, καθώς και το Σουπερ Καπ Ευρώπης. Πολλά ακόμα πρωταθλήματα με τις μικρότερες ομάδες, αλλά και ένα Κύπελλο Ιντερτότο με τη Βιγιαρεάλ.

Σπουδαία καριέρα και στατιστικά με την Εθνική Ομάδα της Ουρουγουάης.

Με τη φανέλα της Εθνικής Ουρουγουάης, ο Ντιέγκο Φορλάν έγινε (και όχι άδικα) ο παίκτης σύμβολο της “Σελέστε”.

Εκπροσώπησε την Ουρουγουάη σε όλες τις διεθνείς διοργανώσεις, από το 2002 έως και το 2014, 12 ολόκληρα χρόνια.

Σε 112 συμμετοχές με το εθνόσημο, σκόραρε 36 συνολικά γκολ.

Πέραν το ικανοποιητικών εμφανίσεων της Εθνικής Ουρουγουάης στα Παγκόσμια Κύπελλα που αγωνίστηκε, κέρδισε ένα Κόπα Αμέρικα το 2011 , και τη 3η θέση της ίδιας διοργάνωσης τρία χρόνια αργότερα, το 2014.

Σε προσωπικό επίπεδο, και τι δεν κατέκτησε ο Φορλάν…

Ο Ντιέγκο Φορλάν κατέκτησε και πάρα πολλούς ατομικούς τίτλους, σε προσωπικό επίπεδο.

Ο πιο σημαντικός από αυτούς, ήταν φυσικά η Χρυσή Μπάλα το 2010!

Εκτός αυτής, κατέκτησε 2 φορές Χρυσό Παπούτσι (2005,2009) , το βραβείο Πρώτου Σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2010, το καλύτερο γκολ του ίδιου Παγκοσμίου Κυπέλλου, το βραβείο πολυτιμότερου παίκτη στο τελικό του Europa League το 2010.

Απολαύστε τον Ντιέγκο Φορλάν, στο παρακάτω βίντεο!

The post Ντιέγκο Φορλάν: H “Cachavacha” από την Ουρουγουάη appeared first on Sportgun.gr.

Ο Βραζιλιάνος θρύλος, του οποίου το όνομα “Γκαρίντσα” (Garrincha) σημαίνει “μικρό πουλάκι”, θεωρείται από πολλούς ισάξιος του Πελέ, ενώ σε όλη του τη καριέρα μάγευε τα πλήθη.

Το χαρακτηριστικό του ήταν η σπουδαία τεχνική. Ανάμεσα στα πολλά ψευδώνυμα που του αποδόθηκαν ήταν ο “Βασιλιάς της Ντρίμπλας”, αφού πάντοτε ενθουσίαζε και ξεσήκωνε τους φιλάθλους με τις περίτεχνες ενέργειες, κινήσεις και ντρίμπλες του.

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα, τη ζωή του βασικά, από την αρχή.

Ο Γκαρίντσα αντιμετώπισε πολλά εκ γενετής προβλήματα. Λόγω ενός προβλήματος στη σπονδυλική του στήλη, το αριστερό πόδι του ήταν έξι πόντους πιο κοντό από το δεξί, το οποίο με τη σειρά του έστριβε λίγο προς την άλλη μεριά. Εξού και ακόμα ένα ψευδώνυμο, “Ο Άγγελος με τα στραβά πόδια”.

Αν και όπως φαντάζεται κανείς ήταν εξαιρετικά δύσκολο να παίξει μπάλα, λόγω του ανατομικού προβλήματος που αντιμετώπιζε, ο ίδιος μετά από πολλές εγχειρήσεις, έκανε το όνειρο του πραγματικότητα.

Ξεκίνησε λοιπόν στη Μποταφόγκο, όπου πέρασε σχεδόν όλη του τη καριέρα (12 χρόνια) από το 1953 έως το 1965. Με τη φανέλα της Μποταφόγκο σημείωσε 101 γκολ σε 323 εμφανίσεις.

Σε εθνικό επίπεδο, ο Γκαρίντσα, με την σπουδαία τότε ομάδα της Βραζιλίας, σημείωσε 12 γκολ σε 50 συνολικά εμφανίσεις.

Σε αυτές τις 50 εμφανίσεις, κατέκτησε δύο Παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου, το 1958 και το 1962! Μάλιστα, στο δεύτερο, του 1962, όλο το βάρος έπεσε στον ίδιο, μετά τον τραυματισμό του Πελέ. Με τις κατακτήσεις των δυο Παγκοσμίων Κυπέλλων, πέρασε και θα μείνει για πάντα στο πάνθεον της Ιστορίας.

Σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο, εκτός από τα δυο Παγκόσμια Κύπελλα, κατέκτησε πρωταθλήματα Βραζιλίας, Χρυσή Μπάλα και Χρυσό Παπούτσι το 1962 φυσικά, είσοδο στο Hall of Fame του ποδοσφαίρου και της FIFA, καθώς και πολλά ακόμα βραβεία.

Ο τελευταίος του αγώνα του Γκαρίντσα σε Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν το 1966 στην Αγγλία.

Απεβίωσε νωρίς, σε ηλικία 49 ετών, μετά από κίρρωση του ύπατος. Όμως έχει μείνει για πάντα στη καρδιά των φιλάθλων όλου του κόσμου.

Για περισσότερες Ποδοσφαιρικές Ιστορίες, μπορείτε να επισκεφθείτε την ειδική ενότητα της ιστοσελίδας μας “STORIES”.

The post Γκαρίντσα: Ο Βασιλιάς της Ντρίμπλας appeared first on Sportgun.gr.

Ο Θεσμός του Παγκόσμιου Κυπέλλου ποδοσφαίρου ξεκίνησε στις 13 Ιουλίου 1930 και συμμετείχαν 13 συνολικά ομάδες, δηλαδή η Ουρουγουάη και άλλες 12 χώρες. Δημιουργήθηκαν τέσσερις όμιλοι με επικεφαλείς τις Ουρουγουάη, Βραζιλία, Αργεντινή και ΗΠΑ.

Ο πρώτος αγώνας για το Παγκόσμιο Κύπελλο έλαβε μέρος στο μικρό στάδιο με όνομα «Ποσίτος» καθώς το μεγάλο και πολύ όμορφο στάδιο «Σεντενάριο» δεν ήταν ακόμη έτοιμο. Στο «Σεντενάριο» όμως, διεξήχθει τελικά ο μεγάλος τελικός στις 30 Ιουλίου 1930.

Από τους τέσσερις ομίλους, η Αργεντινή ήρθε πρώτη στον δικό της, η Γιουγκοσλαβία «καθάρισε» τις Βραζιλία και Βολιβία, οι ΗΠΑ εντυπωσίασαν φτάνοντας στα ημιτελικά με μηδέν παθητικό, ενώ προκρίθηκε και η Ουρουγουάη.

Στα ημιτελικά, η Αργεντινή απέκλεισε τις ΗΠΑ, σε μια επανάληψη του αγώνα για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1928, 2 χρόνια νωρίτερα. Στο άλλο ζευγάρι, η Ουρουγουάη δεν χαρίστηκε στην εντυπωσιακή ως τότε Γιουγκοσλαβία και την διέσυρε με 6-1.

Στον μεγάλο τελικό, η Ουρουγουάη επικράτησε με 4-2 της Αργεντινής και έτσι έγινε η πρώτη χώρα που διοργάνωσε, αλλά και κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν υπήρξε μικρός τελικός.

Οι Ουρουγουανοί πήραν κεφάλι στο σκορ με τον αντιτάσσονται, όμως η Αργεντινή ισοφάρισε με τον Πεουσέλε και προηγήθηκε με τον Στάμπιλε. Στο δεύτερο ημίχρονο, με δυο γκολ σε 10 λεπτά (57’,68’) των Κέα και Ιριάρτε, η Ουρουγουάη γύρισε το ματς για το 3-2. Το σκορ αλλά και το παιχνίδι έκλεισε ο Κάστρο με γκολ στο 89’ για το 4-2 της Ουρουγουάης.

Ο Πρώτος Σκόρερ για το Πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο και άλλα σπουδαία στατιστικά!

Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Αργεντινός Γκιγιέρμο Στάμπιλε με 8 γκολ. 3 από αυτά σκόραρε εναντίον του Μεξικό στη φάση των ομίλων, ενώ σκόραρε και στον μεγάλο τελικό.

Σε αλλά σημαντικά στατιστικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο 1930, διεξήχθησαν συνολικά 18 αγώνες, σημειώθηκαν 70 ολόκληρα γκολ (μ.ο. 3,89 ανά αγώνα!), ενώ ο αριθμός των θεατών ξεπέρασε τις 434,000 (μ.ο. 24,111 ανά αγώνα). Διαιτητής του τελικού ήταν ο Λανγκενούς από το Βέλγιο.

Ο τελικός συγκέντρωσε 80,000 θεατές στο «Σεντενάριο» του Μοντεβιδέο.

Δείτε περισσότερα άρθρα για το Παγκόσμιο Κύπελλο ΕΔΩ.

Δείτε το Βίντεο του Μεγάλου Τελικού και τα Γκολ παρακάτω.

The post Παγκόσμιο Κύπελλο: Αφιέρωμα – Ουρουγουάη 1930 appeared first on Sportgun.gr.

Ο Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής έγραψε μια σπουδαία και ιστορική καριέρα, ενώ παραμένει πολύ αγαπητός στους φιλάθλους ανά τον κόσμο.

Αγωνίστηκε σε 7 Ιταλικές ομάδες, είχε συνολικά 490 συμμετοχές και σκόραρε 220 γκολ.

Με την εθνική Ιταλίας, φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο 56 φορές, σκοράροντας 27 γκολ.

Ο Μπάτζιο, ήταν ένας επιθετικός μέσος, η αλλιώς ένας «δεύτερος» επιθετικός όπως ονομάζεται στην ορολογία του ποδοσφαίρου. Είχε επίσης μεγάλο ταλέντο με τη μπάλα στα πόδια, καθώς και εξαιρετικές ικανότητες στις Ντρίμπλες.

Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο έχει ψηφιστεί ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο, το 1993, έχει κερδίσει τη Χρυσή Μπάλα, το ίδιο έτος 1993, ενώ φυσικά έχει συμπεριληφθεί στις λίστες του Πελέ και της FIFA με τους 125 καλύτερους ποδοσφαιριστές στα 100 χρόνια της Ομοσπονδίας.

Σε συλλογικό επίπεδο τώρα, ο Μπάτζιο έχει κερδίσει πρωταθλήματα Ιταλίας με την Γιουβέντους και τη Μίλαν σε δυο συνεχόμενες χρονιές (1994-1996). Κύπελλο Ιταλίας με την Γιουβέντους το 1995. Φυσικά κατέκτησε και το Κύπελλο UEFA (πλέον Europa League) με τους «Μπιανκονέρι» το 1993.

Με την Εθνική Ιταλίας, κατέκτησε την Τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, και φυσικά την Δεύτερη θέση (με το δικό του περίφημο -χαμένο- πέναλτι στον τελικό) στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994.

Μια σπουδαία και εμβληματική μορφή του ποδοσφαίρου, που θα μείνει για πάντα στην Ιστορία του αθλήματος.

The post Ρομπέρτο Μπάτζιο: Η θεϊκή αλογοουρά του ποδοσφαίρου appeared first on Sportgun.gr.

Ο Πολ Γκασκόιν αγωνίστηκε σε 9 συνολικά ομάδες, με 388 συμμετοχές στο ενεργητικό του και 83 γκολ.

Με την Εθνική ομάδα φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο 57 φορές, τις 45 ως αρχηγός και σημείωσε 10 γκολ.

Σε συλλογικό επίπεδο, οι 4 ομάδες με τις οποίες διέπρεψε ο Πολ Γκασκόιν, ήταν οι Νιούκαστλ, Τότεναμ, Λάτσιο και κυρίως η Ρέιντζερς της Σκωτίας.

Το στυλ παιχνιδιού του ήταν υπέροχο και αέρινο. Ο Γκασκόιν ήταν ένας επιθετικός μέσος, ο οποίος δημιουργούσε και μοίραζε παιχνίδι, ενώ είχε και τρομερή ικανότητα στις Ντρίμπλες.

Όσον αφορά στους τίτλους, κέρδισε το Κύπελλο Αγγλίας (FA Cup) με την Τότεναμ, Πρωταθλήματα και Κύπελλα Σκωτίας με την Ρέιντζερς.

Με την Εθνική Αγγλίας, έφτασε στα ημιτελικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου το 1990 και σε αυτά του EURO 1996.

Τόσο η FIFA, που κάνει ειδική μνεία όταν προβάλει αγώνες Παγκόσμιου Κυπέλλου, το Εθνικό Μουσείο Ποδοσφαίρου, όσο και πολλοί Άγγλοι και διεθνείς ποδοσφαιριστές, τον θεωρούν το σπουδαιότερο ταλέντο της γενιάς του.

Δυστυχώς αντιμετωπίζει πρόβλημα με τον αλκοολισμό εδώ και πολλά χρόνια, το οποίο παλεύει να ξεπεράσει ανά περιόδους.

Μια μεγάλη μορφή του Παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Δείτε το παρακάτω βίντεο με στιγμιότυπα του Πολ Γκασκόιν.

The post Πολ Γκασκόιν: Ο πιο ταλαντούχος Άγγλος της γενιάς του appeared first on Sportgun.gr.

Δεν είναι τυχαίο, που στις εκλογές της Διεθνής Ομοσπονδίας Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) ψηφίστηκε 2ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα. Επίσης, έχει αναδειχθεί 3ος καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο και 1ος στην Ευρώπη, κατακτώντας την χρυσή μπάλα, σε ψηφοφορία του περιοδικού France Football, για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του 20ου αιώνα.

Δεν είναι όμως μόνο αυτά τα στοιχεία, που έκαναν τον άνθρωπο και ποδοσφαιριστή Κρόιφ, μια μοναδική προσωπικότητα. Ήταν και ο τρόπος που λειτουργούσε και σκεφτόταν.

Ο Χέντρικ Γιόχαν Κρόιφ, όπως ήταν το πλήρες όνομα του, γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1947 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Το σπίτι που μεγάλωσε ήταν απλό και φτωχικό. Βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το ιστορικό γήπεδο «Ντε Mέερ» που ήταν η έδρα του Άγιαξ. Η μητέρα του μάλιστα, ήταν καθαρίστρια στις εγκαταστάσεις του γηπέδου και καθημερινώς, έπλενε σκάλες και πατώματα για να μπορέσουν να ζήσουν.

Έτσι, λόγο του ότι ο Γιόχαν ήταν μικρός και δεν μπορούσε να μείνει μόνος του σπίτι, η μητέρα του, τις μέρες που εργαζόταν στις εγκαταστάσεις του γηπέδου, συνήθιζε να παίρνει μαζί της τον μικρό Γιόχαν, ο οποίος αφού βολτάριζε σε όλους τους χώρους του γηπέδου, κατέληγε στον αγωνιστικό χώρο, να παίζει μόνος του μπάλα. Κάτι που τον εξιτάριζε. Ήταν προφανές, πως ο μικρός Γιόχαν, είχε αρχίσει ήδη να κάνει τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα.

Όταν είπε στην μητέρα του, πως θέλει να παίξει ποδόσφαιρο στον Άγιαξ, εκείνη ένιωσε τεράστια έκπληξη. Δεν μπορούσε να φανταστεί, πως η δική της η δουλειά και το παιχνίδι του μικρού Γιόχαν, θα εξελισσόταν σε μια τόσο σοβαρή ιστορία. Δεν στάθηκε εμπόδιο όμως στην επιμονή του γιου της. Και παρότι χρειάστηκε αρκετά μεγάλη προσπάθεια, έπεισε τελικά τους αρμόδιους της ιστορικής Ολλανδικής ομάδας, να δοκιμάσουν τον μικρό Γιόχαν.

Έτσι λοιπόν, στις αρχές του 1959 το μικρό ξανθό και αδύνατο αγόρι εγγράφεται στις Ακαδημίες του Αγιαξ. Οι υπεύθυνοι του συλλόγου μάλιστα, όχι μόνο δεν ήλπιζαν στις ικανότητες του, αλλά θεωρούσαν πως και κακό θα του κάνουν, αφού ήταν τέτοια η σωματοδομή του, που με το παραμικρό μαρκάρισμα, ήταν σίγουροι, πως θα τον μάζευαν σε κομμάτια, όπως έλεγαν χαριτολογώντας στην μητέρα του.

Ο μικρός Γιόχαν όμως, ήταν εκεί για να τους διαψεύσει. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο. Σύντομα όλοι διαπίστωσαν, πως πρόκειται για ένα αστείρευτο ταλέντο. Ήταν τέτοιος ο τρόπος που αγωνιζόταν, που νόμιζε κανείς πως αυτός δεν είναι ποδοσφαιριστής, αλλά χορευτής. Έτσι του βγήκε και το χαϊδευτικό “ιπτάμενος”.

Το 1964, ο Κρόιφ γίνεται μέλος της μεγάλης ομάδας ανδρών του Άγιαξ, έπειτα από εισήγηση του Άγγλου προπονητή Μπάκινγκχαμ, ο οποίος μάλιστα είχε προτείνει στους ιθύνοντες του Άγιαξ, να κάνουν συμβόλαιο στον Κρόιφ, κι ας ήταν μόλις 17 χρονών.

Σύντομα ο μικρός Γιόχαν εξελίσσεται σε σταρ του συλλόγου. Το 1966 κατακτά το πρώτο του πρωτάθλημα ενώ αγωνίζεται για πρώτη φορά και στην Εθνική Ολλανδίας. Ήταν πλέον προφανές σε όλους, πως ο μικρός Γιόχαν, εξελισσόταν σε πολύ μεγάλο ποδοσφαιριστή και πως το μέλλον του θα ήταν πλούσιο, αφού το δέος στο πρόσωπο του, ήταν ήδη μεγάλο.

Ο Κρόιφ πλέον, διανύοντας την δεκαετία του 70’ έχει πια εξελιχθεί σε πολύ μεγάλος ποδοσφαιριστής. Το μοναδικό του ελάττωμα, ήταν το γεγονός πως ήταν μανιακός καπνιστής. Για όσους δεν γνωρίζουν μάλιστα και στους συλλόγους που αγωνίστηκε, αλλά και στην Εθνική, πάντα πριν τους αγώνες κάπνιζε ένα τσιγάρο, καθώς όπως ο ίδιος έλεγε τον ηρεμούσε.

Το 1973 ο Κρόιφ κάνει το μεγάλο βήμα και αφήνει τον Άγιαξ, με τον οποίο κατέκτησε 8 Πρωταθλήματα, 5 Κύπελλα, 3 Πρωταθλητριών, 2 Σούπερ Καπ και 1 Διηπειρωτικό, για την Μπαρτσελόνα. Μάλιστα, για να αποκτήσει τον Κρόιφ η Μπαρτσελόνα πλήρωσε 2,5 εκατομμύρια ευρώ σημερινά λεφτά, ποσό που για την τότε εποχή αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ μετεγγραφής.

Έτσι 26 χρονών πια ο Γιόχαν μετακινείται στην ομάδα της Βαρκελώνης στην οποία αγωνίστηκε για 4 χρόνια, κατακτώντας 1 Πρωτάθλημα, 1 Κύπελλο, γράφοντας και εκεί την δική του ιστορία, αφού πολύ γρήγορα έγινε και για τους καταλανούς το νούμερο ένα ίνδαλμα.

Η συνέχεια της καριέρας του δεν ήταν το ίδιο φαντασμαγορική, όσο τα προηγούμενα χρόνια. Μετακομίζει στην Αμερική και μοιράζεται δυο χρονιές (1979-1980) στην Λος Άντζελες Άζτεκς και (1980-1981) Ουάσινγκτον Ντίπλοματς. Το 1981, πάει Ισπανία και αγωνίζεται για 1 χρόνο στην Λεβάντε και την ίδια χρονιά, επιστρέφει στο “σπίτι” του τον Άγιαξ όπου αγωνίζεται μέχρι το 1983, για να καταλήξει και να κλείσει την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Φέγενορντ, με την οποία κατακτά Πρωτάθλημα και Κύπελλο. Ένα βιογραφικό, που φυσικά συμπεριλαμβάνει και τις συμμετοχές με την Εθνική Ολλανδίας, τα χρώματα της οποία τίμησε για 11 χρόνια (1966-1977).

Σχεδόν 10 χρόνια μετά το αγωνιστικό του τέλος, το 1985, γίνεται η μεγάλη επιστροφή του Γιόχαν Κρόιφ στα γήπεδα, αφού αναλαμβάνει προπονητής στον Άγιαξ. Κάθεται στον πάγκο 3 χρόνια, κατακτώντας όμως μόνο 1 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Και όπως και όταν ήταν ποδοσφαιριστής, το 1988 κάνει ακριβώς την ίδια ποδοσφαιρική μετακόμιση, όπως αυτή που είχε κάνει και ως παίκτης και αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της Μπαρτσελόνα. Στην οποία έμεινε 8 χρόνια κατακτώντας 4 Πρωταθλήματα, 1 Κύπελλο, 3 Σούπερ Καπ, 1 Κύπελλο Κυπελλούχων και 1 Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Το 2009 αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της Καταλονίας, μέχρι το 2013, όπου και εγκαταλείπει οριστικά τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Δυο χρόνια μετά τον Οκτώβριο του 2015 διαγνώστηκε με καρκίνο στους πνεύμονες.

Μετά από εξάμηνη μάχη, στις 24 Μαρτίου 2016, ο “Ιπτάμενος Ολλανδός” κάνει την τελευταία του… πτήση, αυτή τη φορά στον ουρανό, γεμίζοντας θλίψη όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Το σίγουρο είναι, πως η ποδοσφαιρική ιστορία που άφησε πίσω του, είναι τόσο μεγάλη, που δεν μπορεί να ξεχαστεί ποτέ.

The post Γιόχαν Κρόιφ «Ο Ιπτάμενος Ολλανδός» appeared first on Sportgun.gr.

Ο Μπόμπι Μουρ θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, κάτι που έχει δηλώσει και ο Πελέ, ο οποίος τον αντιμετώπισε.

Στην σχεδόν 20 χρόνια καριέρα του, έδωσε και τη ψυχή του στην ομάδα της Γουέστ Χαμ, στην οποία αγωνίστηκε από το 1958 ως το 1974, με 544 συμμετοχές και 24 γκολ!

Στο τέλος της καριέρας του, παρέμεινε στο Λονδίνο και την ομάδα της Φούλαμ, με 124 συμμετοχές και 1 γκολ.

Ο Άγγλος αμυντικός, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο με την Εθνική Αγγλίας το 1966 ως αρχηγός, ενώ δυο χρόνια αργότερα το 1968 η Αγγλία πήρε την 3η θέση και το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (Euro).

Με τα «σφυριά» της Γουέστ Χαμ, κατέκτησε ένα κύπελλο Αγγλίας το 1964, αλλά κυρίως το μεγάλο κύπελλο UEFA, ένα χρόνο αργότερα το 1965.

Όσον αφορά τις προσωπικές-ατομικές του διακρίσεις, ο Μουρ πήρε τη δεύτερη θέση για τη «Χρυσή Μπάλα» το 1970!, ενώ αρκετά χρόνια ψηφίστηκε ο καλύτερος παίκτης του Αγγλικού πρωταθλήματος και της Γουέστ Χαμ.

Δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή νέος, νικημένος από τον Καρκίνο, στις 24 Φεβρουαρίου 1993, σε ηλικία μόλις 51 ετών.

Ένας θρύλος του Αγγλικού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

The post Σαν σήμερα γεννιέται ο μεγάλος αρχηγός Μπόμπι Μουρ appeared first on Sportgun.gr.

Ο Χιγκίτα πήρε γρήγορα από τους Κολομβιανούς συμπατριώτες του, το ψευδώνυμο «El Loco» που στα ελληνικά σημαίνει «Τρελός».

Εισήγαγε τον όρο τερματοφύλακας-παίκτης, καθώς πολλές ήταν οι φορές που παίρνοντας τη μπάλα, έβγαινε από την εστία, και την μεγάλη περιοχή, ντρίμπλαρε, έδινε πάσες και κατεύθυνε το παιχνίδι.

Εκτός από όλα τα παραπάνω, έπαιρνε την ευθύνη σε εκτελέσεις φάουλ και πέναλτι!

Μάλιστα, σε 448 συμμετοχές σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο, σκόραρε 44 φορές! 44 φορές και ήταν τερματοφύλακας!

Πιο διάσημος βέβαια, δεν είναι για τα 44 γκολ στο ενεργητικό του, αλλά για την απίστευτη, φαντασμαγορική επέμβαση του απέναντι στην Αγγλία στο στάδιο Γουέμπλεϊ στις 6 Σεπτεμβρίου 1995. Η απόκρουση αυτή που μπορείτε να ξαναδείτε πολλές φορές στο βίντεο του άρθρου, πήρε το όνομα «Η απόκρουση του Σκορπιού» λόγω της κίνησης που κάνει ο Κολομβιανός τερματοφύλακας.

Ο Ρενέ Χιγκίτα αγωνίστηκε συνολικά σε 13 ομάδες της Λατινικής – Νοτίου Αμερικής και στην Εθνική Κολομβίας. Συμμετείχε σε Παγκόσμιο κύπελλο, Κόπα Αμέρικα, Κόπα Λιμπερταδορες και εθνικά πρωταθλήματα.

Κέρδισε πρωταθλήματα Κολομβίας, έφτασε δυο φορές σε τελικό Κόπα Αμέρικα χωρίς όμως να κερδίσει τον τίτλο, ενώ στο Παγκόσμιο κύπελλο έφτασε μέχρι τους 16 της διοργάνωσης με τη Κολομβία.

Μια πραγματικά ιστορική φυσιογνωμία και προσωπικότητα.

Απολαύστε τον στις φωτογραφίες και βίντεο!

The post Ρενέ Χιγκίτα: Ο «El Loco» και η απόκρουση του «Σκορπιού» appeared first on Sportgun.gr.

Ο 51χρονος πλέον Μαλντίνι έχει αποσυρθεί εδώ και περίπου μια δεκαετία από την ενεργό δράση, όμως παραμένει στην Ιστορία, για τα τρομερά αμυντικά του κατορθώματα, τις ηγετικές του ικανότητες, τις 1000+ συμμετοχές του, τη φανέλα με το Νούμερο 3 της Μίλαν, αλλά και το γεγονός ότι έχει κατακτήσει 5!! τρόπαια Champions League και 1 Παγκόσμιο Κύπελλο, ανάμεσα σε πολλά άλλα.

Στα 25 χρόνια της μεγάλης καριέρας του, αντιμετώπισε τεράστιους επιθετικούς, μέσους και αμυντικούς ποδοσφαιριστές, στους οποίους έβαλε εξαιρετικά… δύσκολα.

Αυτό όμως που πολλοί δε γνωρίζουν, είναι πως ο Μαλντίνι μαζί με τον σπουδαίο Μπαρέζι, ανήκαν στην ομάδα της Μίλαν που έμεινε αήττητη για σχεδόν 2 χρόνια από το 1991 έως το 1993. Για 58 ολόκληρους αγώνες, και ολόκληρη τη σεζόν 1991-1992. Μάλιστα, δέχθηκαν μόλις 23 γκολ σε 196 αγώνες, δηλαδή με έναν μέσο όρο μόνο 1 γκολ ανά 8,5 αγώνες! καταπληκτικό!

Ας μην μακρηγορούμε όμως, καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε τον “Καπιτάνο”, Πάολο Μαλντίνι, στο παρακάτω βίντεο:

The post Πάολο Μαλντίνι – Όλα τα εκπληκτικά τάκλιν του σε 7 λεπτά! appeared first on Sportgun.gr.